Θλίψη

Μαθαίνω ότι ο αρχιτραπεζίτης της Τράπεζας της Ελλάδας μάς αδειάζει τη γωνιά. Τι τραγικό τέλος!... Είναι αληθινά λυπηρό να είσαι ο συντάκτης όλων των εκθέσεων που ζητάνε αυστηρότερη πολιτική λιτότητας, επιτάχυνση των «αναδιαρθρώσεων», σκληρότερα μέτρα για τους εργαζόμενους, και την ίδια στιγμή να είσαι το αφεντικό που αποτυχαίνει πιο οικτρά από όλους να επιβάλλει αυτή την ατζέντα στο ίδιο του το μαγαζί…

Ο πρώην αρχιτραπεζίτης εξασφάλισε για τον εαυτό του μελαγχολικά γηρατειά.

Τι δεν είπε ο αρχιτραπεζίτης στις περίφημες εκθέσεις του για το ασφαλιστικό, την παραγωγικότητα, έστω και αν τόσο πολύ τον απασχόλησαν, τόσα πολλά βράδια τον ξενύχτησαν (αν δεν είναι αλήθεια οι πληροφορίες ότι δούλεψε σύννεφο το copy paste, παρά τον παχυλό μισθό του); Τίποτα σημαντικό για τον ίδιο. Την αλήθεια.

Η λύση για το ασφαλιστικό ήταν απλή, μπροστά στα μάτια κάθε φαντάρου που φυλάει σκοπιά, αόρατη όμως για τον αρχιτραπεζίτη μας.

Απλό: βάλτε τους συνταξιούχους να φυλάνε τις σκοπιές των - ολοένα και πιο έρημων – στρατοπέδων. Είναι τόσο δύσκολο; Λεφτά για τα προγράμματα τουρισμού των υπερηλίκων συνταξιούχων δεν υπάρχουν, μας λένε οι εκθέσεις, γι’ αυτό και τα ταμεία πρέπει να χαρατσωθούν. Λοιπόν, δώστε τις σκοπιές στους συνταξιούχους.

Και όλα τα προβλήματα λύνονται με μιας!

Οι συνταξιούχοι εξασφαλίζουν δωρεάν διακοπές στα νησιά, σίτιση, στέγαση, ενδιαφέροντα. Καθαρό αέρα μέσα στα πεύκα. Αν μάλιστα το ΓΕΣ άρει τον αναχρονιστικό αποκλεισμό των γυναικών από τα στρατόπεδα, τα ζευγάρια των συνταξιούχων θα απολαύσουν μια αναπάντεχη αναζωογόνηση της σεξουαλικής τους ζωής. Τίποτα δεν είναι πιο σεξουαλικό από τον συνταξιούχο που ποζάρει με όπλο και στολή μπροστά στη συμβία του (κι εδώ που τα λέμε η γενιά αυτή ξέρει και από πόλεμο, οπότε οι στρατιωτικές της ιστορίες θα είναι κάτι περισσότερο από το καφενοκουβεντολόι των στρατοπέδων σήμερα).

Ουρές λοιπόν για τα στρατόπεδα! Και ας μην πει κανείς ότι οι συνταξιούχοι θα κάνουν τίποτα λιγότερο από ό,τι κάνουν οι νεαροί φαντάροι στις σκοπιές σήμερα. Θα ήταν ηλικιακός ρατσισμός, και απύθμενη ηλιθιότητα. Περισσότερες πιθανότητες υπάρχουν να σηκωθούν τα πνεύματα των Οθωμανών πολιορκητών στις πύλες της Βιέννης και να συνεχίσουν την πολιορκία, παρά να έρθουν οι Τούρκοι σήμερα για να κλέψουν τους πυραύλους Στίγγερ…

Και οι φαντάροι; Οι φαντάροι γρήγορα για δουλειά! 100.000 νεαρά άτομα, στην ακμή της ηλικίας τους, στην παραγωγή! Που σήμερα χάνονται για έναν χρόνο. Εκατομμύρια εργατοώρες! Όχι σαν τις εργατοώρες των απεργιών που κοστίζουν ψωροδίφραγκα, έστω κι αν γι’ αυτές χύνονται ποτάμια μελάνης. Μιλάμε για εκατομμύρια!

Η παραγωγικότητα; Στα ύψη! Το ασφαλιστικό; Λυμένο! Η στυτική δυσλειτουργία των γερόντων μας; Θεραπεύτηκε! Η ανία των γηρατειών; Η βαρεμάρα των φαντάρων; Όλα εν τάξει!

Μα γιατί δεν τα σκέφτηκε όλα αυτά ο αρχιτραπεζίτης μας; Γιατί να τελειώνει έτσι άδοξα την καριέρα του, ταπεινωμένος από την συντεχνία των εργαζόμενων στην τράπεζά ΤΟΥ, που ξήλωσαν τον ασφαλιστικό νόμο πριν ακόμα στεγνώσει το μελάνι των πρακτικών της Βουλής που τον ψήφισε;…

Γιατί έπρεπε να έχει ένα τόσο φριχτό τέλος;

Matrix

Υπάρχω σε δύο εκδοχές. Ζω σε σκηνικό Matrix. Η μια έκδοχή μου είναι μέσα σε στρατόπεδα, φυλάκια, σκοπιές, βρώμικα κοντέινερ, με χακί ρούχα, δίπλα σε βάλτους και ενοχλητικά κουνούπια. Η άλλη μου εκδοχή είναι με κανονικά ρούχα, κάπου έξω, σε μια καφετέρια ή σ' ένα εστιατόριο. Στη δεύτερη ζωή μου, η πρώτη είναι σαν να μην υπάρχει. Για να μπω από την πρώτη στη δεύτερη, χρειάζεται να κινητοποιηθεί ένας ολόκληρος μηχανισμός συνθημάτων και παρασυνθημάτων, να υπογραφούν χαρτιά, να πρωτοκολληθούν έγγραφα. Στη δεύτερη εκδοχή μου, υπάρχω δανεικός, χρεωμένος σε κάποιο γραφείο χωμένο στον λαβύρινθο της πρώτης μου ζωής.

Ποιά είναι η κανονική και ποιά η ψεύτικη; Αν ακολουθήσω την αναλογία με το Matrix, το έξω είναι το ψεύτικο. Η ελευθερία είναι μέσα. Μόνο που στην ταινία, ο πόλεμος είναι δίκαιος και η ελευθερία είναι μέσα στο σκάφος του Νίο και του Μορφέα, έστω και υπό πολιορκία. Και η ελευθερία απαιτεί θυσίες.

Στη στρατιωτική μου θητεία, η ελευθερία μου είναι υπό διωγμό, όχι όμως από κάποιου είδους αόρατο εχθρό, ενάντια στον οποίο φυλάω σκοπιά. Βρισκομαι αντιμέτωπος με μια επίθεση νεοσυντηρητικού τύπου. Αρκεί μια ματιά στα στρατιωτικά οχήματα που με μεταφέρουν από τη μια μου ζωή στην άλλη, απομεινάρια ενός αποτυχημένου πολέμου των ΗΠΑ στο Βιετνάμ και μετέπειτα αγορασμένα από τον πιστό έλληνα σύμμαχο, για να την αποδείξει.

Το τέρμα αυτής της νεοσυντηρητικής επίθεσης μπορεί να έρθει για μένα με το σβήσιμο του ονόματός μου από τα στρατιωτικά κατάστιχα, και συνολικά με το κάψιμο όλων των στρατιωτικών βιβλίων (οι φαντάροι φίλοι μου που θα διαβάσουν αυτό το ποστ θα καταλάβουν αυτόματα ότι στα στρατιωτικά βιβλία συμπεριλαμβάνω όλα τα μπλε τετράδια εφόδων σε σκοπιές και θαλάμους, τα τετράδια διακίνησης οπλισμού και σκοπών και λοιπά τερατώδη τεμάχια...).

Μέχρι τότε βιώνω την ακαταμάχητη γοητεία του νεοφιλελευθερισμού - θα τα πω και ας φωνάξει όσο θέλει ο Ηλίας: την βόλτα με το ΙΧ αυτοκίνητο, το αίσθημα "ελευθερίας" που βιώνω στο στρατιωτικό πρατήριο όταν κάνω τις αγορές μου. Το μπλε καλάθι είναι εκεί το σύμβολο της απελευθέρωσης. Η βόλτα στους διαδρόμους του πρατήριου (που υπήρχε στο κέντρο μας) ήταν ο αγαπημένος μας περίπατος, ακόμα κι αν δεν αγοράζαμε τίποτα.

Υποκατάστατα, μέχρι να αρπάξουμε την ευκαιρία για κάποιες στιγμές γνήσιας συλλογικότητας, που θα θυμίζουν πραγματική ελευθερία.

Στον στρατιωτικό μου κόσμο, η ελευθερία βρίσκεται στη συνωμοσία.

Τηλεγράφημα

Το υπηρεσιακό είναι πολύ σύντομο STOP ο εγκλεισμός μου συνεχίζεται STOP σήμερα ο Χριστός σταυρώθηκε και η ελληνική σημαία κυματίζει μεσίστια στο στρατόπεδο λόγω πένθους STOP οι κόκκινες παπαρούνες απέναντι στη σκοπιά ανθίσανε μέσα στα αγκαθωτά συρματοπλέγματα STOP ο Ηλίας διαβάζει τον Ιμπεριαλισμό του David Harvey στο στρατόπεδο και το πρωί γράφει χειρόγραφες αφιερώσεις στα βιβλία του αγιορείτη γέροντα Παϊσιου που θα μοιραστούν στους φαντάρους STOP στο στρατόπεδο αναγνώστηκε διαταγή του υπουργού Εθνικής Άμυνας κ. Μεϊμαράκη ενάντια στην δικτατορία της 21ης Απριλίου STOP το ΓΕΣ μας εύχεται καλό πάσχα και μας στέλνει ένα αρνί για 30 φαντάρους STOP υπηρετούμε την πατρίδα ως πιστοί και φιλότιμοι στρατιώτες STOP επιδόσατε... Καλός στρατιώτης Σβέικ

Καλλιτεχνικό διάλειμμα

Παραπέμπω σε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση που έγινε στο blog της Ωχράς Σπειροχαίτης (για όσους δεν γνωρίζουν είναι μια αντιεξουσιαστική μουσική μπάντα).
Η συζήτηση υπάρχει εδώ:
http://wxra.blogspot.com/2008/02/blog-post.html.
Γίνεται ανάμεσα σε πολλούς και πολλές, αλλά επικεντρώνω στις παρεμβάσεις της Ωχράς και του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Η συζήτηση ξεκίνησε με ένα post στο οποίο η Ωχρά καυτηρίασε την συνεργασία του Θ.Π. με τον Διονύση Σαββόπουλο. Για την Ωχρά, η ενέργεια αυτή του Θ.Π. αποτελεί το τέρμα της ελεύθερης καλλιτεχνικής του δημιουργίας – δεν προχωράω στο σκεπτικό τους, μπορεί κανείς να το βρει στο μπλογκ.
Για καλή μας τύχη, ο Θανάσης απαντάει στην κριτική (ανεξάρτητα από το αν η κριτική της Ωχράς είναι σωστή, ο Θ.Π. δεν τηλεμεταφέρθηκε ξαφνικά στον κόσμο του Νταλάρα και της Πρωτοψάλτη, αλλά εξακολουθεί να ζει ανάμεσά μας).
Πληροφορία: η τελευταία πολιτική παρέμβαση του Σαββόπουλου ήταν η συναυλία που έδωσε στην Λευκωσία σε υποστήριξη του υποψηφίου της κυπριακής Δεξιάς Γιαννάκη Κασουλίδη (στη συναυλία ακουστήκανε εθνικιστικά και φασιστικά συνθήματα). Αν σκεφτεί κανείς την τύχη της υποψηφιότητας Κασουλίδη (που καταποντίστηκε), θα πρέπει να είναι υποψιασμένος και για την επιτυχία που θα κομίσει ο Σαββόπουλος στην μουσική πορεία του Θανάση Παπακωνσταντίνου.
Τα ερωτήματα που εγείρει το γεγονός είναι προφανή – αυτονομία της τέχνης, σχέση της με την πολιτική στράτευση, εμπορευματοποίηση και ούτω καθεξής.
Ένα σύντομο σχόλιο από μένα, όχι για την καρδιά της συζήτησης.
Ο Θ.Π. μπορεί να μην επιδίωξε ποτέ την πολιτικοποίηση της τέχνης του με τον τρόπο που το έκανε ένα κομμάτι του μουσικού του κοινού. Αλλά, επειδή η καλλιτεχνική δημιουργία δεν ανήκει μόνο στον δημιουργό, αλλά και σε αυτούς που τη γεύονται, ο Παπακωνσταντίνου θα αντιμετωπίσει δίκαια την οργή του πιο πολιτικοποιημένου κομματιού του ακροατηρίου του. Αυτό το ακροατήριο είναι ζόρικο. Όποιος το προσεγγίζει και το γλυκαίνει, θα πρέπει να μάθει να υφίσταται τις συνέπειες αυτής της προσέγγισης. Αν σε κάποιους η «πολιτικοποίηση» της καλλιτεχνικής δημιουργίας θυμίζει «γεροντοκόρες», τότε καλά θα κάνει να μην ανακατεύεται με τα πίτουρα.
Έχοντας πει αυτό, εξακολουθώ να πιστεύω στις αγαθές προθέσεις του Παπακωνσταντίνου. Ο Θ.Π. ανήκει στη μεγάλη χορεία των ανθρώπων που εξασκούν τον αντικαπιταλισμό, χωρίς όμως θεωρία. Κάποιος θα αντιτάξει ότι η απουσία θεωρίας είναι και αυτή μια θεωρία (παρατήρηση με την οποία συμφωνώ), αλλά νομίζω ότι η διαφοροποίηση της Ωχράς με τον Θανάση στη συγκεκριμένη κουβέντα είναι ότι ο Θ.Π. δεν λογοδοτεί σε καρφωμένες στον τοίχο πολιτικές αρχές, όπως οι πρώτοι. Ζει και ανακαλύπτει την εναντίωσή του στο σύστημα-όπως-είναι-σήμερα (και αυτό το πιστεύω ακράδαντα) με τον τρόπο που ζει και ανακαλύπτει τη μουσική του. Αυτό κάνει τις παρατηρήσεις της Σπειροχαίτης να μοιάζουν μια έξωθεν επιβολή στον τρόπο του (εξ ου και τα σχόλια περί επιθετικότητας, κλπ). Έστω κι αν θα μπορούσε να επισημάνει κάποιος ότι η εφαρμογή αυτού του κανόνα σε πολλούς αντιεξουσιαστές που ειρωνεύονται τις πρωτοπορίες και αρέσκονται να γιορτάζουν το «αυθόρμητο», θα τους έκανε να κοκκινίζουν από ντροπή.
Το θέμα σηκώνει συζήτηση.

Περί στελεχών

Μια βδομάδα σε φυλάκιο, χωρίς ώρα έξοδο, με σκοπιά τρεις φορές το 24ωρο από δύο ώρες έκαστη και αρκετές αγγαρείες, είναι αρκετή για να κάνει μια εξάωρη έξοδο με υπηρεσιακό σημείωμα να μοιάζει παράδεισος ελευθερίας.

Ανοίγω post με αποκλειστικά ένα ερώτημα: είναι εντύπωσή μου ή το 1/2 των ανωτέρων - των "στελεχών" για να χρησιμοποιήσω την προβλεπόμενη ορολογία - έχει πρόβλημα δυσλεξίας;

Ως πρόβλημα δυσλεξίας εννοώ ο,τιδήποτε, από το να μην μπορείς να πεις το ρο, να ψευδίζεις στο σίγμα, να χάνεται το link ανάμεσα στον εγκέφαλο και την ομιλία και να κάνεις pause, να έχεις πρόβλημα άρθρωσης και ούτω καθεξής. Το 1/2 δεν είναι τυχαίο νούμερο, είναι εκτίμησή μου την οποία θέτω σε ανοιχτή συζήτηση.

Ισχύει αυτή η εκτίμηση ή είναι αποτέλεσμα λαλήματος από την πολλή σκοπιά και την υπερπροσπάθεια να προφυλάξω - άδειες - αποθήκες από τον πανταχού παρόντα "εχθρό";

Θα επανέλθω.

Υ.Γ.: Η φωτό δείχνει πινακίδα αναρτημένη έξω από τουαλέτα "στελεχών". Ένα φαντάρι την ξεσήκωσε και υπάρχει στο http://www.amarkos.gr/blog/?p=58.

Είμαι δίπλα στην Τουρκία!...

…ή αλλιώς στην άκρη του Θεού (πιο πέρα έχει μόνο Αλλάχ). Το στρατόπεδο είναι περικυκλωμένο από βουνά και στο βάθος έχει θάλασσα. Φτάσαμε χτες και σήμερα μας δώσανε έξοδο, όπως και την υπόλοιπη βδομάδα (τη λένε βδομάδα προσαρμογής). Το νησί είναι όμορφο και, με τον καιρό να ξανοίγει, το πράγμα θα έχει και τα καλά του.

Ο εγκλεισμός είναι μόνο που θα είναι πιο δύσκολος. Το Κέντρο ήταν μέσα στην πόλη, ένιωθες την πραγματική ζωή στα πόδια σου. Η Μονάδα είναι απομονωμένη. Θα χρειαστεί υπομονή, πολλή προσπάθεια με τα υπόλοιπα παιδιά, και πράματα να ασχοληθείς. Άδειασα το MP3 από τα παλιά τραγούδια και το γέμισα με νέα (μπήκα με 400 λεπτά Pink Floyd στο Κέντρο και είχα την αυταπάτη ότι θα ακούσω τα δύο, άντε τα τρία κομμάτια που μου αρέσανε, αλλά τα χτύπησα όλα από πόσες φορές!).

Από βιβλία συνεχίζω την προσπάθεια να διαβάσω (και να τελειώσω) το 900 σελίδων πόνημα του Thompson με τίτλο The making of the english working class. Έχω την εντύπωση πως κάποια βιβλία δεν θα είχα ποτέ τον χρόνο και την αυτοπειθαρχία να τα διαβάσω, οπότε ο στρατός είναι μια καλή ευκαιρία (ξέρω βέβαια ότι η εντύπωση αυτή είναι ψεύτική και ότι απλά με βοηθάει να εξωραΐζω τα πράγματα, αλλά τέλος πάντων).

Οι «παλιοί» στο στρατόπεδο είναι μια χαρά παιδιά. Ο κόσμος είναι γενικά πολύ πιο μπροστά από όσο πιστεύεται. Είμαστε όλοι κομμάτι μιας μεγάλης συνωμοσίας με σκοπό να περάσει όσο πιο γρήγορα και άνετα το 12μηνο της θητείας. Όλα τα άλλα (το χακί, οι σκοπιές, οι ανώτεροι, οι υπουργοί, οι «εθνικές επέτειοι») είναι ένα θέατρο. Το ενδεχόμενο του πολέμου είναι για τους καραβανάδες ό,τι είναι και για τους παπάδες το ενδεχόμενο της Δευτέρας Παρουσίας. Είναι τόσο παρόν στη ρητορική και των δύο. Όμως αν συμβεί, δεν θα ξέρουν από πού να φύγουνε και που να κρυφτούνε.

Προς το παρόν, πρέπει να χαμηλώσω ταχύτητες και να πιάσω ρελαντί για το επόμενο πεντάμηνο. Θα περάσει κομμάτι κομμάτι.

Σε καιρό "ειρήνης"

Stop press... αντιγράφω από ειδήσεις πρακτορείου:

"Ένα ελικόπτερο των Ενόπλων Δυνάμεων συνετρίβη μεταξύ των χωριών Βασιλούδι και Αγ.Βασίλειος, ΒΑ της Θεσσαλονίκης και στην ευρύτερη περιοχή του Λαγκαδά, πολύ κοντά στην Ε.Ο.Θεσσαλονίκης - Ρεντίνας. ΕΚΑΒ και Πυροσβεστική έχουν σπεύσει στο σημείο, όπως και οι δυνάμεις έρευνας και διάσωσης των ενόπλων δυνάμεων.
Δυστυχώς, εντοπίστηκαν τα πτώματα των τριών επιβαινόντων απανθρακωμένα εντός των συντριμιών και θα μεταφερθούν στο 424 Στρατιωτικό Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης για τα περαιτέρω.
Το Κέντρο Επιχειρήσεων επιβεβαίωσε, περίπου μία ώρα μετά το συμβάν, ότι επρόκειτο για ελικόπτερο τύπου UH-1H / Huey που εκτελούσε τακτικό δρομολόγιο από την Αλεξάνδρεια Ημαθίας προς τη Ρεντίνα, με επιβαίνοντες τρεις αξιωματικούς και υπαξιωματικούς, όλοι τους νεαρής ηλικίας, προκειμένου να συμμετάσχουν σε άσκηση των ειδικών δυνάμεων.
Η απογείωση έγινε στις 10.10 ενώ η επαφή με τα ραντάρ χάθηκε στις 10.38. Σύμφωνα με τους αρμόδιους, ως τη στιγμή της συντριβής οι πιλότοι δεν ανέφεραν κανένα πρόβλημα.
Ο διοικητής της Πυροσβεστικής Κεντρικής Μακεδονίας, υποστράτηγος Δημ.Φαφούτης, ανέφερε ότι η επέμβαση των πυροσβεστών ήταν άμεση και κατάφεραν μέσα σε λίγη ώρα να σβήσουν τη φωτιά.
Εκρήξεις εν πτήσει;
Ο Παύλ.Παπαγερίδης, αντιδήμαρχος της Κορώνειας, μιλώντας στην κρατική τηλεόραση από το σημείο της συντριβής, ανέφερε ότι το ελικόπτερο συνετρίβη και στη συνέχεια πήρε αμέσως φωτιά, με αποτέλεσμα να αποτεφρωθεί άμεσα.
Όπως περιέγραψε, «βρισκόμουν καθ’ οδόν στον Λαγκαδά, όταν είδα στην άσφαλτο κτηνοτρόφους να τραβάνε τα μαλλιά τους, φωνάζοντας πως έπεσε ένα ελικόπτερο. Πυκνός καπνός είχε καλύψει την περιοχή. Η λίμνη του Αγίου Βασιλείου είχε μαυρίσει και βλέπαμε μόνο το φτερό του ελικοπτέρου».
Άλλοι αυτόπτες ανέφεραν ότι στις 10.15 περίπου το ελικόπτερο έπεσε σε χωράφι και υπήρξε έκρηξη, ενώ σημείωσε ότι στην περιοχή υπήρχε ομίχλη. Μάλιστα, σύμφωνα με έναν εξ αυτών, οι εκρήξεις προηγήθηκαν της συντριβής. Ο πιλότος φέρεται να προσπάθησε ανεπιτυχώς να προσγειώσει το ελικόπτερο, μετά τις εκρήξεις, αλλά έχασε τον έλεγχο, με αποτέλεσμα αυτό να γυρίσει με το ρύγχος προς το έδαφος και να συντριβεί."

Τα συγκεκριμένα ελικόπτερα είναι 40 χρόνων και έχουν γίνει άφθονες καταγγελίες για την κατάστασή τους τα τελευταία χρόνια. Τα ειδησεογραφικά πρακτορεία ενημερώνουν ότι : "Οι σοροί των τριών στρατιωτικών μεταφέρθηκαν στο 424 Στρατιωτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για τον 33χρονο χειριστή Κ.Ε. του Σάββα, τον 24χρονο συγκυβερνήτη Κ.Α. του Μάρκου και τον 28χρονο ιπτάμενος μηχανικός Κ.Ε. του Σωτηρίου.".

Και να σκεφτείς ότι υπάρχουν καραβανάδες που ονειρεύονται και πόλεμο...